Het verlangen

Ik kan verschillende invalshoeken kiezen, maar ik realiseer me dat ik het wil hebben over één onderwerp. Al het andere cirkelt er rond heen, want ik vind het moeilijk en misschien is het wel onmogelijk het in precieze bewoordingen te vatten.

Toch gaat het om iets eenvoudigs, iets wat niet ingewikkeld gemaakt moet worden en waar niet van alles moet worden bijgehaald.

Het is ook niet bijster origineel, want het moet gaan over iets waar men al van oudsher naar zocht en wat in de loop der tijden niet veranderd is, of het moet zijn dat men het onderwerp heeft laten rusten.

Het is van vóór het onderscheid tussen religie en filosofie. Het gaat om de vraag wat de eigenlijke vervulling van ons verlangen is. Het is geen materiële maar een geestelijke vraag en het ligt zowel op het gebied van de filosofie als van de religie.

Ik ga in feite terug naar de vraag van mijn jeugd, toen ik Augustinus en Plato las.Het gaat om de platoonse invloeden bij Augustinus. Het gaat dus ook over Plotinus, want Augustinus werd sterk door hem beïnvloed.

Ik wil dus terug naar de bron, naar de oorspronkelijke ervaring die ik bij het lezen van Plato had: te kunnen opstijgen en op zoek te kunnen gaan naar een geestelijke waarheid en schoonheid.

Het is niet helemaal een weg terug of een soort heimwee naar de idealen van een voorbije jeugd, want ik heb inmiddels ervaren, dat de zoektocht evenzeer moet afdalen in je eigen bewustzijn om werkelijk de diepte van het verlangen te kunnen ervaren.

Het gaat ook over christendom en kerk, maar eerder om los te komen van de dogmatische en pasklare antwoorden die over dit onderwerp al zijn geformuleerd. Ik wil dus theologische beschouwingen vermijden. Het gaat misschien over Christus, maar dan als verpersoonlijking van de Logos, die aan de basis staat van de gehele schepping.